Plotseling vielen er dichtbij weer granaten. Ik rende de kelder in. Maar na een kwartier hield ik het niet meer uit en ging weer naar buiten. Achterin de straat zag ik een oploop van mensen.
Daar was wat aan de hand. Ik geloofde mijn ogen niet toen ik in de verte een eenzame vlag zag hangen, een rood-wit-blauwe vlag. Daar zijn ze! Daar bij die vlag!
Er kwam een tweede vlag tevoorschijn, wat dichterbij, even later nog één, en nog één. De afstand werd korter en korter, nog maar honderd meter.
We zagen de vrijheid tergendlangzaam naderbij komen. maar waar waren onze bevrijders? En dan, ineens kwam een soldaat met een platte helm de hoek om. De eerste echte TOMMIE! Er kwamen er nog een paar tevoorschijn.
Hij had een radiozender op zijn rug met een meterslange zwiepende antenne die kennlijk een commando ontving, want hij wenkte nog eens twintig man die de hoek omkwamen. Ze liepen in een rij langs de huizen aan de overkant.
Links zagen we het Wehrmachtsheim in vlammen staan. Daar kwam een Duitse soldaat aan op de fiets. Hij stapte af en dreigde met zijn pistool de Bossche brandweermannen van de ladders naar beneden te komen. Maar de TOMMIES zagen hem niet. We riepen:'There is a German!'
Alsof ze door een bijenzwerm werden aangevallen, viel de hele rij plat op de grond en met oorverdovend geknal schoten onze helden in de richting die wij hen aanwezen. De Duitser sprong op zijn fiets en verdween heel rustig in de verte. We riepen naar de overkant 'He is gone!' en heel argwanend kwamen ze overeind.
Een vijftal kwam onze boekhandel binnen. Ze zetten in de voordeur een brengun en op hetzelfde zakje zand dat twee uur geleden door een Duitser met zijn machinegeweer was gebruikt. We kregen nauwelijks tijd om te juichen, want ze plaatsten een vierkanten gammel op een spiritusbrander. Ze gooiden daar water en theebladeren in met een flinke scheut rum. We waarschuwden dat er nog op geen 200 meter verder nog Duitsers zaten. Maar op hun horloges kijkend kwam het hoge woord eruit. 'Sorry, it is four o'clock. Tea time!'
