Als elfjarig jongetje had ik in de winter daarvoor een beetje klarinet leren spelen en mocht daardoor meedoen in de plaatselijke harmonievereniging ‘Crescendo’. Het waren gouden dagen, die buurtfeesten. Je liep met iedere optocht mee en je zat met het orkest op de eerste rang bij alles wat er gebeurde.
Op een goed moment was er een voetbalwedstrijd georganiseerd tussen het Sliedrechtse elftal en een tam voetballers van Engelse soldaten. Crescendo was er natuurlijk bij en in de pauze van die wedstrijd kwam er een Engelse soldaat naar mij toe en vroeg:’Kun je het Engelse volkslied voor me spelen? Dan krijg je een reep chocolade van me’. Gelukkig kende ik het Engelse volkslied en een reep chocolade was toen een onvoorstelbare tractatie. Dus speelde ik met overtuiging ‘God save the Queen’. Tot ontroering van deze soldaat, een ontroering die ik pas vele jaren later begreep.
