In de oorlog voelde ik mij als jongste van het gezin geweldig belangrijk. Mijn twee oudere broers moesten zich schuil houden voor de Duitsers,want zij zaten qua leeftijd in de gevarenzone. In de laatste oorlogsjaren waren er veel razzia’s en de opgepakte mannen werden dan in het kader van de Arbeitseinsatz naar Duitsland weggevoerd. Ik was dus de aangewezen ‘man’ voor de belangrijke buitendienst. En dat betekende boodschappen doen en urenlang in de rijen staan voor de winkels. Ik heb ook nog illegale blaadjes rondgebracht die ik onder mijn kleding had verstopt.
Toen, na de bevrijding, de Canadezen in Bloemendaal waren gelegerd, was voor het voor mij en mijn leeftijdgenootjes de kunst om zoveel mogelijk handtekeningen te verzamelen. Dat probeerde ik dan ook. Ik had daarvoor een klein zwart boekje. Mijn vader vond het allemaal prachtig en schreef er in het Engels in: Booklet for Signatures.
De Canadezen waren heel aardig voor mij: ik kreeg chocolade en met wel 39 handtekeningen ging ik trots naar huis!
Maar, waarom begon mijn vader nou zo te lachen toen hij het boekje doorkeek, waarmee ik toch to trots was thuisgekomen? ‘Nou’, zei hij, ‘kijk maar eens hoe een paar Canadezen jou te pakken hebben genomen. Handtekeningen van Mickey Mouse, Donald Duck, Fieldmarhall Keitel (Duitse generaal) en Santa Claus/North Pole!’
Nu woon ik met mijn vrouw bij Deventer. In 1990 werd van 30 april tot 5 mei een grote groep Canadezen naar Nederland uitgenodigd om de bevrijding van 1945 mee te vieren. Zij waren stomverbaasd dat wij Nederlanders nog steeds zo dankbaar waren. En dan al die vlaggen in Nederland!
Een Canadees echtpaar heeft toen bij ons geloogeerd en uiteraard heb ik onze Candadees, Soldaat Ernest Manners, vol trots mijn zwarte boekje laten zien. Zijn reactie: herkenning, plezier en excuses namens de Canadezen!
Op mijn verzoek heeft hij de handtekeningenreeks in mijn boekje toen gecomplementeerd met zijn eigen naam. Inmiddels is hij overleden, maar zij naam is nu vereeuwigd!
