Beste Pa en Moe,
Wat een verrassing op onze trouwdag dat Willem met zijn doosje van Pandora en zijn vele goede berichten uit Zeeland aan kwam zetten! En dan met zulk goed nieuws: u beiden en hijzelf met zijn gezin - gezond en ongedeerd.
Vlissingen is wel erg geteisterd! Maar u beiden bent natuurlijk weer het meest op stap geweest. Interessant om te hebben doorgemaakt: overzetten in een amfibietank over de Westerschelde. Maar het is zoals Annie ook schrijft niet doenlijk daar in de winter te verblijven. Tegen die tijd mogen we aannemen, dat de vesting hier voldoende opengaat dat u voor langere tijd bij ons kunt zijn.
Erg jammer is natuurlijk dat ons deel van Holland zo volkomen leeggeplunderd is op elk gebied. Vooral sinds september ’44, waardoor we voor het herstel, voedselvoorziening enz. volkomen op hulp van buiten zijn aangewezen. Willem zal u vertellen hoe onze fabrieken, onze vervoersmiddelen, onze mensen enz. volkomen leeggehaald, afgevoerd en hopeloos ondervoed zijn.
We gaan nu na Pinksteren eerst zes uur werken maar het kan eigenlijk nog niet en bovendien: de mensen zijn het werken zo ontwend dat ze niet aan de gang te houden zijn. Hoe het bij ons is, schreef Annie al. We zijn er alles bijeen genomen geweldig goed doorheen gezwijmeld.
Onze buurt heeft enorme glasschade. Rondom ons zijn steeds dichterbij huizen gevorderd maar wij zijn daar - én de razzia’s - goed doorheen gekomen. We hadden tweemaal razzia’s hier aan huis met de mitrailleurposten voor ons huis op de straat, maar bij onszelf zijn ze beide keren niet geweest. Bij de klerenvordering in december hebben we niets geleverd en zijn ook daar doorheen geslipt.
Zoals u wel begrepen zult hebben was ik mede door mijn functie aan het G.G.B. illegaal werkzaam en moest op 12 oktober ’44 plotseling onderduiken met de hele familie. Annie naar Leiden met de meisjes, Henk naar de van Zuijdams en ik ambulant. Daarna samen bij mijn collega in de vesting waar ik drie weken ziek lag met een zware kaakontsteking. Maar alles is goed afgelopen - het huis niet doorzocht of wat ook.
Nu heb ik het geweldig druk want we liggen volkomen stil, hebben geen korrel brandstof meer en door clandestien gasverbruik een kleine honderd explosies gehad in het buizennet, wat grote schade heeft veroorzaakt als even zoveel bominslagen. De gaslevering zal dan ook mede daardoor zeker nog twee à drie maanden uitblijven. De organisatie van de hervatting daarvan is aan mij opgedragen.
Maar voorlopig is het hier nog een chaos natuurlijk. De geallieerden komen pas kijken, de moeilijkheden zijn enorm. De mensen hier wonen nog in Holland, maar daar is alles mee gezegd. Zoals ik hierboven zei: we kunnen onszelf niet helpen, met niets kan men gerust zeggen.
Maar gelukkig: we zijn gezond en hebben praktisch al ons bezit nog.
Met hartelijke groeten van ons allen aan allen en veel liefs van
Uw Eric
