Er hingen opeens oproepen aan de lantaarnpalen met de vraag of chauffeurs met vrachtwagenrijbewijs zich wilden melden voor voedseltransporten vanuit Rhenen.
Er was veel over te doen. Was het verdacht? Er waren immers dat najaar al veel mannen opgepakt! Een of twee dagen later kwamen wij kinderen er achter dat er geallieerde vrachtwagens met voedsel werden verwacht bij de groenteveiling, niet ver bij ons vandaan. Uiteraard moesten wij dat zien.
En het was waar. Met open mond zagen we een colonne legerauto’s voorbij komen en stoppen. Voor ons was het een nog groter wonder dan de droppings. Die auto’s kon je aanraken.
En er stonden met krijt geschreven boodschappen uit Nijmegen op, zoals: ‘Houd je taai. Het duurt nu niet lang meer’.
Na ontladen reden de chauffeurs weer terug naar Rhenen en droegen de auto’s weer over aan de geallieerde soldaten. Toch heb ik er later nooit meer iets over gehoord. Het zal wel met de ondergrondse zijn geregeld.
Eerder was mijn vader ook al door de ondergrondse terug gebracht uit de Achterhoek, waar hij loopgraven moest aanleggen. Met een Rode Kruis ambulance en omkoping van de Duitse wacht op de IJsselbrug. Nu bedenk ik opeens: was dat geen misbruik van het Rode Kruis? Of was het een humanitaire actie? Goed en fout hadden toen een andere betekenis.
