Wij zaten dicht bij de Duitse grens en vele vliegtuigen vlogen over en heel vaak was er luchtalarm. Er werd naar de BBC geluisterd en zodoende hoorden wij dat een deel van Zuid-Nederland al bevrijd was en de spanning steeg per dag.
Op 10 april 1945 kwam een nichtje van de familie over de weilanden naar ons toe gelopen al zwaaiend met de Nederlandse vlag. Ze had een paar jeeps gezien en dacht dat de bevrijding al gekomen was, echter het was nog niet zover.
Wij kwamen allen naar buiten en ook de buren kwamen erbij. Iedereen was uitgelaten en dolgelukkig. Er werd nog gewaarschuwd dat we voorzichtig moesten zijn want er waren nog Duitsers in de buurt. We stonden buiten te lachen en te praten toen plotseling aan het begin van de weg langs de Dedemsvaart een groep Duitsers langsliep (terug naar Duitsland) en op ons schoot. Gelukkig werd niemand geraakt, maar geschrokken ging iedereen naar binnen. Later hoorden we dat er toen toch nog in het dorp zelf mannen doodgeschoten waren.
Er werden heel veel feestjes georganiseerd en iedereen was erbij.
Mijn broer en ik moesten tot begin juni wachten op vervoer naar Amsterdam.
Wij hadden al die maanden niets van mijn moeder en zuster gehoord en hoewel de familie heel erg lief was wilden wij toch graag naar huis.
Toen wij in Amsterdam aankwamen, waren er hier en daar nog steeds straatfeestjes aan de gang.
Daarna kwamen er nog vele moeilijke jaren. Mijn vader was er niet meer. Hij was naar Buchenwald getransporteerd en niet teruggekomen, net als zijn hele familie.
Ik heb al die jaren een heel goed contact blijven houden met die geweldige mensen; mijn pleegouders Leida en Hendrik van Buren en mijn twee pleegbroers Willem en Teun. Jammer genoeg zijn ze overleden, maar ik ben dankbaar dat ik ze heb gekend.
