Omdat mijn vader naar de VS moest om daar cursussen te volgen om na de oorlog elders in de wereld weer te werken aan de wederopbouw van plants verliet hij ons gezinnetje.
In 1944 volgden wij hem naar Houston, Washington en later naar New York. Daar scheidden zich onze wegen en vertrok hij naar Londen en wij bleven in New York achter. Wij hebben elkaar daarna drie jaar niet meer gezien. Dit gebeurde wel meer met Shell-medewerkers.
De eerste zondag na de bevrijding van Nederland woonden mijn moeder en ik een bijeenkomst bij die een diepe indruk op mij heeft nagelaten. Een indruk die ik nooit ben vergeten en steeds als ik erover vertel schieten mij de tranen weer in de ogen van ontroering.
In mijn kindergevoel waren zoveel mensen aanwezig dat de hele kerkruimte overvol was: ambassadeurs, consuls, Hollanders en Amerikanen. Vlaggen van de VS en Nederland op het podium. En toen schreden daar wel honderd zwarte, bruine en witte dominees in zwarte toga's (en andere prelaten) door het middenpad. Er kwam geen einde aan de stoet. Overal om mij heen huilden de mensen.
Toen begon het orgel het Amerikaanse volkslied te spelen (dat kende ik omdat ik het net op school had geleerd). Vervolgens kwamen er toespraken, door de aanwezigen werden liederen van hoop gezongen. En als afsluiting klonk het plechtige Wilhelmus.
Het was een oorverdovend gezang en het hield niet meer op. Lied na lied volgde. Ik dacht toen alleen maar aan het cadeau dat ik zou krijgen als mijn vader in Londen en mijn grootmoeders in Den Haag nog zouden leven. Een gouden kettinkje...
Of de tickertape parade 's middags plaatsvond of 's morgens voor we de bevrijding zouden vieren of op 5 mei weet ik niet meer precies. Ik heb er mijn moeder nog naar gevraagd voor ze onlangs stierf. Alles op die dag klopte wel zo'n beetje met mijn waarneming van toen.
Bij haar dood vond ik de 'Amerikadoos' met Rode Kruistelegrammen (in het Frans) en de uitnodiging en ‘orde van dienst’ in een kerk in New York. Ik zat er natuurlijk wel een beetje naast want er waren geen 100 mannen in zwarte toga's, maar veel minder. Maar er waren wel hoogwaardigheidsbekleders. Ik heb dus onlangs de herinnering aan de bijeenkomst kunnen verifiëren met de officiële uitnodigingskaart.
Acht maanden later voeren wij (mijn moeder met een peuter van bijna twee jaar en ik zeven jaar) met een troepenschip de ‘Madawaska’ van New York naar Antwerpen. Toen zag ik ook voor het eerst Nederland.
