Oom Gerrit had me meegenomen en ik sprak hem aan. ‘I am tired’, zei hij. Mijn oom die, zoals mij later duidelijk werd, in het verzet zat, vroeg de Canadees om even mee te lopen naar mijn grootmoeder, zodat ze kon zien dat de bevrijders er echt waren. Mijn oma was ziek en lag in bed in de voorkamer van het huis. De soldaat ging mee en stond naast het bed van de kleine oude vrouw. Ze begreep het, dat kon je zien.
Ik was veertien jaar oud en al maanden in huis bij oma en tante in het dorp Hellendoorn. Al een tijd woonde ik met mijn nichtje bij oma in huis, er was al lang geen school meer. We sliepen in de bedstee boven op een kamertje op zolder. Het was er erg koud.
Ons huis in Deventer was getroffen door een verdwaalde boom, gelukkig bleven mijn ouders in leven en woonden daar bij kennissen. In het weekend kwamen ze op de fiets met slechte banden naar Hellendoorn. Deveneter werd geregeld gebombardeerd door de geallieerden in verband met bruggen over de IJssel. Die bruggen werden nooit geraakt! De mensen zeiden dat de veiligste plek onder de brug was.
De bevrijders kwam eind april aan in Hellendoorn. Mijn oom wist al lang dat de Canadezen in aantocht waren. Mijn broer, die ondergedoken was bij Oom Gerrit en tante Fie, tegenover mijn oma, had een ‘kristalontvanger’ gemaakt en kon de Canadese berichten zo’n beetje ontvangen in de koptelefoon. Voor mij had die ontvanger iets magisch.
Na die eerste Canadees kwam de volgende dag de hele legercolonne door de hoofdstraat. Mijn nichtje en ik stonden aan de kant van de weg en keken naar de eindeloze stroom voertuigen. Vierkante open auto’s, vrachtwagens, tanks en motoren. Ik wilde oversteken en kwam bijna onder een motor. De soldaten zagen het en gooiden chocolade en sigaretten naar me toe. De chocolade was heel bitter. De sigaretten hebben we later geprobeerd met als resultaat een geweldige hoestbui en een vieze smaak!
De Canadezen sloegen hun tent op op een weiland bij de kerk. Met een mandje verse eieren stuurde mijn tante ons naar het kamp. ‘Have you chocolate for eggs?’ vroegen we. Dat hadden ze, verse eieren in plaats van eipoeder! Ze bakten ze in een plat blikje op open vuur.
Ik had blonde vlechten. Een van de soldaten zei ‘just like my daughter’ en hield mijn vlecht was, dat begreep ik wel. En nu begrijp ik het nog veel beter.
