Op een vroege, heel mistige morgen in april 1945 – het zicht was nog geen 50 meter – hoorden we bommenwerpers overvliegen. Althans, dat dachten we, want dat geluid was ons onbekend. Het gebrom werd echter steeds sterker, zodat we met lotgenoten het erf op liepen om te zien waar dit geluid vandaan kwam.
Nu waren er al enkele dagen in de verte zware schoten hoorbaar geweest en liet het Duitse gezag zich niet meer zien. Er hing verandering in de lucht. En toen, op die mistige morgen dat aanzwellende geronk.
We konden onze ogen niet geloven: uit de mist kwamen behoedzaam twee Amerikaanse soldaten aan gelopen. Aan iedere kant van de weg één, met even daarachter een zware tank. Uit ons groepje verbaasde, totaal verraste kijkers, werden ze begroet. Korte opmerkingen over en weer. Wat later hielden enkele Amerikaanse militairen zelfs koffiepauze op ons erfje. Voor het eerst zagen we instantkoffie en voorverpakte etenswaren, waarvan ze royaal uitdeelden.
We waren bevrijd; ongeloof en furore wisselden elkaar af. 1e stap.
Dagen later werden alle in vergelijkbare omstandigheden verkerende Nederlanders ondergebracht in een leegstaand gebouw van de voormalige Hitlerjugend, aan de bosrijke kant van Göttingen. Daar hoorden we op een ochtend door de radio geëmotioneerd roepen: ‘Hitler ist tod, Hitler ist tod, Hitler ist tod!’ Meerdere malen achter elkaar.
Wat een opluchting! 2e stap.
Eind juni 1945 konden we terug naar Nederland. Ontsmet in een textielfabriek in Twente. In het ruim van een binnenvaartschip naar Amsterdam. Ja, er ging wel een trein naar Rotterdam, maar niemand wist hoe laat. Enkele uren later reden we toch naar Rotterdam. Vanaf het station liepen we naar huis. Niemand wist nog van onze komst. Wat een verrassing, wat een weerzien, wat een blijdschap! Het gezin was, na alle twijfel, onzekerheid en de zware, moeilijke laatste oorlogswinter weer bij elkaar.
Bevrijding, 3e stap: dankbaar voor zoveel geluk, al bleef het besef van zoveel slachtoffers aanwezig.
